A learning day

Gister was ‘n learning day, oftewel die polities korrekte spindoctor manier om te verwys na ‘n charlie foxtrot. Charlie Foxtrot is fonetiese (weermag) taal vir die letters C en F wat op hulle beurt die afkorting is vir ‘n clusterfuck.

Ek het opgemors, en nie net een of twee keer nie. Sommer ‘n hele drie! Dié wat my delikate geestestoestand verstaan sal weet dat ek sulke gebeurtenisse baie persoonlik opneem…wonder ek nou of dit werklik my geestestoestand is wat rebelleer, en of dit bloot net my delikate ou egotjie is?

Ewenwel, ek loop ‘n bespreking op sosiale media raak oor ‘n onderwerp wat my baie na aan die hart lê, en soos ‘n mot na ‘n vlam sirkel ek tot ek hand aan sleutelbord slaan. Dit is iets wat ek baie hard probeer om nie te doen nie, maar daar sit die ogies toe nou. My eerste fout.

Ongelukkig gebruik ek in my openings argument ‘n konsep/aanhaling van ‘n bekende persoon sonder om hom krediet te gee. Nalatig, voorbarig, dom, skelm – noem dit nou maar wat jy wil. Natuurlik sien iemand dit toe raak en kort voor lank is daar ‘n koortjie wat wolf-wolf skreeu. Ek het om verskoning gevra en reggemaak so goed ek kon, maar die skade is gedoen. Nog ‘n ou foutjie.

Laastens, gister se inskrywing. Ek kry meeste van die idees vir inskrywings van koerantberigte en ander blogs af. Gister s’n ook. Weereens het ek nagelaat om erkenning te gee aan die oorspronklike inskrywing. Weer was die hel los nadat iemand die inskrywing met die beste intensies op sosiale media versprei het. Strike three. You’re out.

Ek is nie oneerlik nie en is ook nie so losgat nalatig nie, so ek voel redelik goor oor die hele petalje. Apologie aan enige iemand wat ek te na gekom het (asof daai mense nou hier sal lees).

Lessies geleer:

  1. Mense oor die algemeen glo baie makliker dat jy oneerlik is as andersom. Ek kan hulle nie kwalik neem nie, as die skoen aan die ander voet was het ek dieselfde gedoen. Dit is en bly ‘n skreiende vingerwysing na ons sogenaamde menslikheid.
  2. Die opinie van ‘n “gewone” mens dra nie naastenby dieselfde hoeveelheid gewig as wanneer dieselfde opinie deur ‘n bekende persoon geopper word nie (Met erkenning aan Maankind)

So, gister was ‘n learning day. Dit is ‘n swaarkry wat ek nie met lekkerkry klaargekry het nie (met erkenning aan die PUK). Soos ek vir die Hasie gesê het – dik vel. Een – Twee – Drie unfuck myself.

P.S. Gister was ook die ses jaar herdenking van die dag toe die witjassies met skerp voorwerpe die ongewensde inwoners uit my kop verwyder het. Durf ek hoop dat die sponsbreintjie van gister bloot ‘n onwillekeurige reaksie op die historiese gebeurtenis was?

Die ekstra kind

Die arme bloggers wat al vir ‘n klompie jare my kopwurms lees, of wat die onaangename voorreg het om my persoonlik te ken, sal weet dat ek dink ‘n vrou is nogal een van die mees awsome goed in die heelal. Hulle sal ook weet dat ek nie altyd heeltemal weet hoe om op te tree in die gloed van soveel awsomeness nie, en ek dink ek weet gedeeltelik waarom dit so is.

Die navigasie van die struikelblokke wat die gewone daaglikse bestaan in my pad gooi verloop gewoonlik seepglad omdat ek ‘n vrou het wat my absoluut tot in die afgrond bederf. Doktersafsprake, voorskrifmedisyne, voertuie se dienste en ‘n honderd-en-een ander goedjies verskyn sommer so uit die niet. Sy het haarself die taak opgelê om seker te maak dat ek so stresvry moontlik deur die lewe gaan. Ek sê (of wys) nie genoeg dankie nie – dankie Lover!, maar ek sal ‘n leuenaar wees as ek sê dat ek nie die situasie deeglik uitbuit nie. Ek kan ook nie help om ‘n knaende gevoel te hê dat iets nie reg is hier nie.

Die algemene konsensus blyk te wees dat ‘n goeie vrou verlief neem met die feit dat sy ‘n ekstra uitgevrete kind in die huis het en dat sy emosionele behoeftes voorop gestel moet word. Groot omsigtigheid moet aan die dag gelê word ter beskerming van die waardevolste en mees delikate objek in die huishouding: Meneer se ego.

Net ingeval jy nog nie seker is nie: Ja, die manlike ego is ‘n brose useless stukkie menslikheid, maar is dit nie tyd om ‘n bruggie te bou nie?

My vraag. Eerstens, deur vol te hou dat ‘n man soos ‘n kind omgekoop en manipuleer moet word, en deur hom alewig te moet vertel hoe magtig en sterk en wonderlik hy is, word die boodskap oorgedra dat die man nie in staat is om kritiek en/of regte struikelblokke te oorkom nie. Hoe bros is manlikheid dan werklik wanneer ‘n vrou haar vlam moet afdraai sodat die man nie in ‘n slegte lig gestel word nie. Watter vrou wil werklik haar standaarde so verlaag om te probeer gelyk wees met ‘n man?

Tweedens. Hoe kan ‘n vrou na 2, 5, 10, 20 jaar enige belustige gevoelens koester vir ‘n wese wat sy basies soos ‘n kind moet behandel?

Is dit nie tyd dat die manlike spesie se draadjies geknip word sodat die patete kan loop versuip in hulle eie slapgatgeit en die wat nog ruggraat oor het kan opstaan om hulle regmatige plek as volwaardige mans in te neem nie?

PS. Geskryf na aanleiding van ‘n stuk van Laura Shortridge wat ek op news24 raakgelees het.

Ek het ‘n droom gehad

Ter agtergrond…

Ons

Die van Helsdingen poppie se inskripsie agterop die foto lees:

20 September 1991
I said: “Actually my eyes are blue”
He said: “It’s like the sky above reflected in my heart “

Dit was ons matriekafskeid en derde date. Ek het dit bes moontlik nie besef nie, maar ek was waarskynlik toe alreeds gatoorkop verlief, en 25 jaar later het daardie gevoel nog nie juis verander nie.

Nou…

Ek het onlangs ‘n droom gehad, oftewel ek het onlangs ‘n droom onthou. Die eerste een sedert die nagmerries na ek teruggekeer het van my kampuitstappie saam met SAW en seuns, dus die eerste keer wat ek ‘n droom onthou in ongeveer 20 jaar.

In my droom is ons steeds saam en ek is steeds so versot op haar soos altyd, maar my spirit guide/soulmate is ook daar, en sy is ‘n vrou. ‘n Mens sou dit nie kon aflei as jy na die langasem pogings hier kyk nie, maar ek kommunikeer selde in volsinne. Tog praat ek met hierdie persoon in my droom asof daar nie ‘n einde is nie.

Ek weet nie regtig wat die punt hiervan is nie, self of hierdie griffel ‘n punt het nie. Behalwe miskien vrees. Sê nou maar ek mis die punt oor wat my lewenstemas is? Sê nou maar die enigste mens wat ek nog ooit in my lewe liefgehad het, is nie my soulmate/soul guide nie? Sê nou maar sy is? Hoekom sal ek nou skielik begin droom?

Ek het haar al vele maal gevra, die meisie met die actually blou oë “why me?” Sy sê miskien het sy dieselfde gebreektheid in my gesien as wat sy ervaar het.

I don’t get it. Any of it. Life, love and everything in between. Dis tog veronderstel om eenvoudig te wees, dan nie?

Sonde met die honne

Iemand het onlangs in ‘n kommentaar iewers op ‘n blog waar ek rooflees ‘n redelik onsensitiewe opmerking gemaak oor kinderlose egpare en die hoeveelheid honde wat hulle aanhou, en die ergste is dat ek nie eers kan omgekrap raak daaroor nie omdat die persoon feitelik korrek is.

Ons het tans ‘n hele huis vol diere: Vier honde en my skoonma, en ek is vir hulle almal bitterlik lief, dit sluit natuurlik nou die van Helsdingen poppie ook in, maar ek hoef nie altyd baie van hulle te hou nie.

Nadat die original wosonki (worshondjie) en budoggi (bulldog) beide binne maande van mekaar verhuis het na die groot blomme patch toe, het ons besluit om ‘n wag-en-sien benadering te volg in die proses om weer troeteldiere aan te skaf. Geleentheid het binne maande kom aanklop en die Persheks (skoonma) en die van Helsdingen poppie is een Saterdagmore hier weg Brits toe om ‘n baba worshond te loop haal, en keer toe terug met twee!

Die name op hulle veearts boekies heet Diezel en Frodo, maar hulle reageer ewe goed op Frikkie en Percy, Stoppit en Nee, Fokkit en Bliksem … en Durex en Trojan. Ek noem hulle sommer kollektief die worste, want alles wat die klein kakbakkertjies doen is mos in die oortreffende trap. Alles in die erf is hulle s’n, alles op die sypaadjie buite die erf is hulle s’n, alles op die skool se sportveld oorkant die pad is ook hulle s’n. Oortreders sal verskreeu word. Wanneer hulle nie hulle goed teen oortreders beskerm nie, verwyder hulle die squeakers uit hulle speelgoed en laat hopies stuffing orals agter. Wanneer dit slaaptyd raak word daar spesiaal geboude trappies vir hulle uitgesit sodat hulle op die bed kan klim sonder om hulle ruê seer te maak. Daar wurm hulle hulself tussen die mense in wat reeds op die bed is, en slaap dan dwars om te verseker dat daar geen hanky panky aangaan nie vandaar Durex en Trojan. Worshonde is die beste geboortebeperking tans beskikbaar, maar ons het weer twee furkids in die huis, so ons kla nie te veel nie.

 

Diezel_Frodo

Diezel en Frodo in hulle natuurlike habitat

Die van Helsdingen poppie is opgeteken by ‘n groep wat vernielde Engelse bulhonde red en vir hulle huise soek. Ons het al eenmaal vantevore so hond aangeneem, en toe die geleentheid weer kom het ons dit gegryp. Die catch was dat die twee as ‘n paartjie aangeneem moes word, en so beland Sally en Paulie ook by ons. Engelse Bulhonde het redelik baie gesondheidsprobleme, en een daarvan is chroniese oorinfeksies, iets waarmee altwee die laaste klompie weke sukkel. Skommelsog Sally het sommer vroeg in die winter al agtergekom hoe om op die bed te klim, deur die worste se voorbeeld te volg. Gelukkig slaap sy by die voetenend, maar na dese met die ore wat jeuk sit sy regop en skud haar kop tot een van die mense wakker raak. As dit nie werk nie begin sy hiperventileer soos ‘n onfiks ou wat die comrades moes hardloop, en dan moet haar pens gevryf word tot sy weer aan die slaap raak.

Sally

Sally

Laastens Paulie. Daddy se caterpillar D11 bulldozer snorkmonster. Hy sukkel met die tipiese Bulhond kwaal van asemnood, so hy het ‘n lisensie om te snork. Paulie verkies gelukkig die bank as slaapplek, maar hy het onlangs die gewoonte ontwikkel om sy ma te kom “roep” as hy wil uitgaan in die nag (voorheen het hy geknyp tot opstaantyd). Sy roep is om voor haar kant van die bed te kom sit en ‘n bulldog roggel uit te pak wat die dode kan opwek. Met sy jeukore kom skuur hy nou snags sy kop reg rondom die kamer teen al die meubels. Hy hou veral van die imbuia kaste se riffeldeure. Om wakker te skrik van die derde wêreld oorlog wat hier langs jou bed uitbreek soos Paulie gwharra ghwarra hier langs die kaste afskuur, is nie aan te beveel nie. Praat van meubels, Paulie weier volstrek om om enigiets te stap – hy loop deur. Een nag so twee weke gelede skrik ons wakker van goed wat val in die huis. Ek storm met net die klere waarmee ek in die wêreld gekom het om die hoek om die boewe te gaan konfronteer, en breek amper my nek oor ‘n eetkamerstoel wat in die gang lê. Paul het onder die eetkamertafel lê en slaap, en toe hy opstaan loop hy oudergewoonte reg onderdeur die tafel. Ongelukkig vir ons loop hy toe onderdeur een van die stoele ook en die pote wig toe vas weerskante van sy lyf. Eers toe hy om die hoek gaan het die rugleuning teen die muur gehaak en die stoel van sy rug af getrek.

Paulie

Paulie

Ek het lankal reeds my PTSD so onder beheer gekry dat ek nie meer outomaties slaan as ek wakkerskrik nie, maar die eerste ding uit my mond klink gewoonlik soos “four varksteaks” Met die honde se nagtelike kaperjolle het ek dit hierdie week al verkeie kere gesê en dit veroorsaak ‘n bietjie wrywing tussen die humans. Ons is steeds lief vir die goete, maar ons hou nie juis van hulle (of van mekaar) op hierdie stadium nie.

Johannes

Ek het dit begin agterkom nadat die neurochirurg met skerp voorwerpe in by brein rondgekrap het. Of dit werklik ‘n newe effek van die operasie was, en of dit bloot ‘n teken is van middeljarigheid wat stadig besig is om my te bekruip, dié sal ek nou nie kan sê nie. Wat ek wel weet is dat my forgettery met rasse skrede besig is om te verbeter. Gedurende ‘n normale gesprek sal die name van eenvoudige goed, soos die winkelsentrum waar ons inkopies doen of die naam van die dorp waar ons altyd vakansie hou my eenvoudig ontgaan.

Toe ons nog desperaat probeer het om ouers te word het die welmenendes altyd getroos dat die natuur wel ‘n manier sou vind. Ongelukkig vir ons kon selfs moeder natuur nie ‘n koeël opspoor tussen al die blanks nie, maar Sy het ‘n wonderlike truuk met my geheue.

Sporadies loop diep Sy ‘n onthou op iewers uit ‘n klammerige kelder van my gedagtegang en deponeer dit op my kopkussing soos die geskenkies wat katte geneig is om vir hulle slawe base te bring, en soos Forrest Gump se boksie sjokelade weet jy nooit wat jy gaan kry nie. Hierdie week was dit Johannes.

Ek was al op die vooraand om hoërskool toe te gaan en my suster ‘n paar standerds (ek hoor deesdae noem hulle dit grade) agter my, toe ma’le ‘n oorstoot drietjie in beseringstyd druk en kleinboet sy opwagting maak. Met die huisie wat skielik te knap geword het, het pa besluit om aan te bou en van pure hardegatgeit ook toe sommer besluit om geld te spaar en eienaar bouer te speel. Bou is ook nie perdekoop nie en hoe minder gesê word oor die chaotiese ses jaar wat die rampspoedige besluit gevolg het, hoe beter.

Iewers gedurende hierdie tyd kruis my pa se paadjies met ‘n Zulu man genaamd Johannes en sy vrou Lettie. Ek weet nou dat dit waarskynlik nie eers hulle regte name was nie, maar name wat hulle gebruik het wat maklik genoeg is vir die Umlungu om uit te spreek. Johannes is ‘n bouer, en in ruil vir blyplek vir hom en sy vrou help hy naweke uit met ons bouery en Lettie help my ma in die huis. Goeie ou Mary wat my en sussiegoed grootgemoer grootgemaak het, het nie naweke gewerk nie.

Johannes was ‘n rasegte trotse Zulu man in sy vroeg dertigs wat maklik wel oor die ses voet in sy sokkies gestaan het, en gespierd soos daardie krygers wat ons op die TV reeks Shaka Zulu gesien het. Soos die gebruik in daardie jare was het hy my pa as baas aangespreek, maar anders as die gebruik was ek nie outomaties kleinbasie nie. Johannes het my bloot Umfana genoem. By ons het Johannes alleen gewerk en Saterdae het ek myself aangestel as sy helper. Hoewel ek vermoed dat ek meer in die pad as hulp was, het Johannes eindelose geduld met my gehad. Ek vermoed hy het, soos ek, geweet dat die veiligste plek vir my op die steierwerk by hom was wanneer Rykleeu daar onder by Klipdrift gebrul het en die bloed oor die oukêrel se oë geloop het. Ons het eindelose gesprekke gehad en in terugblik het ek ongelooflik baie by Johannes geleer van nederigheid sonder om kruiperig te wees en van trots. Trots op jou herkoms, werkstrots, selftrots. Sy grootste droom was om genoeg geld te verdien om terug te gaan Natal toe en ‘n stukkie grond te koop waar hy en Lettie ‘n gesin kan begin.

Johannes en Lettie het met tyd weer uit ons lewens gedryf. Hulle het nog sporadies kom inloer, maar dit het ook minder geword tot hulle naderhad verdwyn het. Ek wonder vandag oor Johannes, hy moet nou al ‘n bejaarde man wees as hy nog leef. Ek wonder hoe voel daardie trotse man nou dat hy nie meer nodig het om baas te sê vir sy mindere nie. Ek wonder of hy ook vir die reënboogklug geval het en nou ‘n verbitterde ou man is. Ek wonder of hy dit ooit terug gemaak het Natal toe, en of die stad hulle ook ingesluk het.

Waar jy ookal is Johannes. Sawubona. Ek sien jou.

Grapgat Plasie

Hieronder is ‘n klompie snaaksies wat die uwe oor die laaste week of wat op Bakkiesboek geplak het, met erkenning aan die oorspronklike penmeesters/vertellers. Plasie homself is so verstop soos ‘n klei-os se gat, en nie tans in staat tot ‘n enkele oorspronklike gedagte nie. Ek het darem so effens poleer en ‘n bietjie bygelieg vir effek!

*********************************************************************

Luiperdvang

Plasie sien ‘n advertensie in die Landbouweekblad waar ‘n boer tenders inwag vir iemand om die luiperds op sy plaas te vang en na ‘n wildreservaat te verskuif. Hy besluit om te tender, en omdat hy toe verreweg die goedkoopste is, kry hy die job.

Die volgende dag daag hy by die plaas op met ‘n bakkie, ‘n foxterriër, ou Jonas, ‘n spul streepsakke en ‘n .22 geweer.
Die boer lyk maar skepties, maar aan die einde van die dag lê daar 12 luiperds in streepsakke, reg om vervoer te word.

Die boer is beïndruk en vra of hy die volgende dag kan saamry om te kyk hoe Plasie dit doen. Dit werk toe so:
sodra hulle ‘n luiperd sien, jaag hulle hom in die naaste boom op met die bakkie. Plasie klim agterna, en soos die luiperd grom en na hom klap, grom en klap Plasie terug totdat hy die luiperd op die dun takke vasgekeer het. Wanneer die tak dan padgee en die luiperd grond toe val, gryp die foksterriër hom aan die knaters en hou vir al wat hy werd is terwyl Jonas hom in die streepsak toebind.

“Maar waarvoor is die .22 dan?” wil die boer weet.

“Jong,” sê Plasie, “so met die heen-en-weer geklappery kan dit dalk gebeur dat EK eerste uit die boom val. En dan moet Jonas die .22 gebruik om die foksterriër te skiet…”

*********************************************************************

Plasie Politikus

Plasie was ‘n politikus van beroep tot hy een donker nag oor die Jordaan gehelp word deur ‘n ongelukkige kieser. Tot sy verbasing eindig hy voor die pearly gates van die hemel op.

“Welkom in die Hemel” word hy vriendelik gegroet. “Voordat jy gemaklik raak, daar was ‘n bietjie van ‘n beleidsverandering. Jy moet eers een dag in die hemel én een dag in die Hel spandeer. Daarna mag jy self kies waar jy jou ewigheid wil spandeer”

Plasie se protestasies dat hy in die Hemel wil wees is summier verwerp met “Reëls is reëls” en hy is vergesel na die hysbak wat hom moet afvoer Hel toe.

Groot was sy verbasing toe die deure oopgaan en hy bevind hom in die middel van ‘n fantasiese partytjie by ‘n groen golfbaan waar die modelmooi kelnerinne bostukloos rondloop. Lucifer homself kom skud sy hand en verwelkom hom by die partytjie.

“Wow,” merk ons politikus op “Ek was onder die indruk Hel is hierdie verskriklike plek van verdrukking en knersende tande!”

“Moenie alles glo wat jy lees nie” sê Lucifer. “Ons ou plekkie het ‘n onnodig slegte reputasie gekry. Komaan, geniet jouself. Al die drank, dwelms en slegte mooi meisies wat jou hart begeer en nie ‘n enkele fotograaf of joernalis om jou te pla nie. Geniet die partytjie!”

Dit gaan so lekker dat die 24uur in ‘n oogwink verbyflits. Die hysbak gaan op en St Peter wag vir Plasie in by die deur.

“Nou moet jy 24uur in die Hemel spandeer” Vir ‘n hele dag dans Plasie van wolkie na wolkie, maak musiek en neem deel aan goedhartige diep filosofiese debatte. Ook hier gniet Plasie homself soveel dat die 24uur in ‘n oogwink verbyvlieg. Kort voor lank staan St Peter daar met sy clipboard.

“Wel Plasie, jy het jou dag in die Hel gehad, en jou dag in die Hemel. Dit het tyd geword om jou keuse oor jou ewigheid uit te oefen”

Na ‘n oomblik van refleksie antwoord die politikus. “Ek het nooit gedink ek sal dit sê nie, maar hoewel die Hemel ‘n absolute ervaring was, dink ek ek verkies Hel”

St Peter vergesel vir Plasie na die hysbak en groet hom met die hand

Toe die deure oopgaan bevind Plasie homself in ‘n dorre landskap kniediep in gemors en afval, oral is daar vlamme en steenkool rook en marteling, nie vreeslik verskillend van Witbank nie. Lucifer sien vir Plasie uit die hysbak kom en kom sit sy arm gemoedelik om Plasie se skouers.

“Ek verstaan nie” stammer die politikus dit uit. “Gister was hier groen gras en mooi meisies orals en ons het ‘n rojale tyd gehad. Nou lyk dit soos die prentjie wat ek altyd in my gedagtes gehad het die Hel lyk”

Lucifer kyk vir Plasie en glimlag breed. “Plasie, Plasie, Plasie. Jy is tog ‘n politikus en as enige iemand verstaan, sal dit jy wees”

“Gister het ons nog stemme gewerf. Maar vandag het jy vir ons gestem!”

*********************************************************************

Jagstorie

Dit is winter in Suid Afrika en vier manne bevind hulleself in die jagveld. Om geld te spaar sodat daar meer Bells gekoop kan word moet hulle twee-twee in ‘n kamer slaap, maar daar is een moerawiese probleem. Niemand wil saam met Plasie bunk nie omdat hy met soveel oorgawe kan snork.

Die manne besluit toe dit sal nie regverdig wees dat een arme drommel die heeltyd saam met Plasie moet bunk nie, so daar word toe ooreengekom dat hulle sal beurte maak.

Pêl nommer een kom toe die volgende more ontbyt eet met sy hare deurmekaar en sy oë wat lyk soos muis….ehm….met sy oë rooi en bloedbelope. Toe die ander vra, hel ou pêl, wat het jou oorgekom? Seg hy. Jinne kêrels, ou Plasie het so hard gesnork laasnag, ek het die heelnag regop gesit en vir hom gesit en kyk.

Die volgende aand is dit pêl nommer twee se beurt, met presies dieselfde gevolge. Net smaak beduie die ongelukkige slagoffer hoe Plasie die pleister laat kraak en die vensterrame laat ratel. Hy reken hy het nog nooit so erge lawaai gehoor nie.

Die derde nag is dit pêl Piet Windpomp se beurt. Piet het saam met Plasie rugby gespeel, ‘n groot sterk slot van by die 2 meter. Taai soos leer en hard soos klip. By die tyd weet die hele jagkamp al van Plasie se nagtelike stem talente en almal sit toe die volgende more en wag vir Plasie en Piet om te kom brêkfis. Dis toe Piet wat blinkogies opdaag gevolg deur Plasie wat lyk asof ‘n trein hom getrap het. Natuurlik wil al die manne toe weet wat gebeur het

Wel, moes ek toe erken. Ek het eerste gaan inkruip en toe Piet kom slaap kom hy toe eers by my bed langs en trek my slaapsak lekker op. Toe soen hy my op die voorkop en klap my op die gat

Ek het die heelnag wakker gesit en vir Piet dopgehou!

*********************************************************************

Boer teen Brit

Gedurende die ABO speel dievolgende petalje homself af op ‘n koppie iewers in die Vrystaat. Bewerings bestaan dat een van die partye ‘n voorsaat van my was.

“Rooinek!” skree die Boer op die koppie. “Kom hier jou Ingelsman I will gives you one helluva gatskop!”

Edward draai om na sy bevelvoerder en se: “Take 20 men and deal with that Boer upstart!”
Die bevelvoerder stuur 20 man om die Boer te gaan soek. Tien minute later staan die Boer weer op die koppie.

“You! English donner! Stuur the rest of your Rooinekke. I will voeter them almal op!”

Edward raak nou ietwat geirriteerd en se vir die bevelvoerder: “Take 100 men and kill that little guttersnipe!”
Die bevelvoerder stuur 100 man oor die koppie.

‘n Rukkie later staan die Boer so waar as wragtig weer op die randjie en skree: “Hey, you … I is just warming up! Come try me !”

Toe verloor Edward kop en stuur 400 troepe om die Boer dood te maak. Tien minute later staan die Boer maar weer daar. Sy klere is geskeur en sy hare staan wild. Dis net snot, bloed en Castle. Weer skree hy: “Is dat de best ye can do? You bloody vrot pommies! Come on, come and have a go julle souties! Kom klap me stukkend!”

Rooi in die gesig se Edward vir die bevelvoerder: Take the rest of the men and don’t come back untill you have killed him!”
Vyf minute later kom een van die troepe al gillende en vol bloed oor die randjie gestorm: “You majesty!” skree hy, “It’s a trap! There’s two of them!

van Helsdingen wysheid

Die uwe kry konstant raas by die een-wat-gehoorsaam-moet-word omdat my griffels na bewering sou sinspeel op die feit dat sy nie sag kook nie. Dis nou mooi Namakwaland Afrikaans om te sê iemand is moeilik, oftewel onkantig. Ter wille van voortgesette goeie binnelandse betrekkinge is dit nodig om net ‘n slag die feite korrek te stel.

Dit mag as ‘n skok kom vir sommige, maar die uwe as huismaat is nou nie juis wat enige regdenkende mens sal beskryf as ‘n bondeltjie sonskyn en lig nie ~Snak na asem. Who knew, right!? Praat van ‘n bondel doringdraad en jy is dalk al nader aan die waarheid. Vir haar om enige kans te staan om met my oor die weg te kom moes sy twee evolusionêre veranderings ondergaan. Eerstens moes sy ‘n ongelooflike dik vel ontwikkel en tweedens moes sy leer om ‘n vreesloos ‘n graaf…wel om ‘n graaf ‘n fokken graaf te noem.

Sy is byvoorbeeld die enigste persoon op dese aarde wat die uwe vreesloos hin asshole mag noem, nou wel haar asshole maar hin asshole desnieteenstaande. Sy is ook die eerste persoon in die geskiedenis wat midde in een van my vloermoere – wat awsome is terloops – omgedraai en geloop het. Sy sê sy gaan nie toeskouer speel terwyl ek myself soos hin asshole gedra nie. Vir hierdie harde dop met die somtyds ontaktvolle , maar altyd eerlike, stem vra ek nederig om verskoning. Deur te wees wie ek is, het ek die van Helsdingen op die samelwing losgelaat.

Maar onder daardie ongenaakbare uiterlike skuil daar ‘n sag en loperige binneste met ‘n vlymskerp brein. Die ander dag in die kombuis seg sy: “Mense wil eintlik vir ‘n ride geneem word, want op daardie manier kom hulle darem ‘n bietjie uit” Ons tweetjies hou nogal nie baie daarvan om vir ‘n ride geneem te word nie, so ons maak seker dat ons ‘n bietjie uitkom en gewoonlik is dit in die vorm van ‘n lang-kort roadtrip. Dit is waar jy ‘n groot afstand in ‘n kort tydjie aflê, soos byvoorbeeld om van Pretoria af Clarens toe te ry via Harrismith (vir ontbyt) en dan weer dieselfde dag terug – ongeveer 900km. Hierdie is ons dinktyd, ons (haar) praattyd, en ons reality check.

Ons het die afglope naweek weer so ‘n roadtrip gehad, rigting laeveld en die Barberton geotrail. Haar opsomming op die reality check en die stand van ons: “Ons is OK. Ons is nie fokken fantasties nie maar ons is OK, en dit is OK” Die van Heldingen poppie is een tawwe koekie met ‘n potty mouth, ‘n soft gooey centre en ‘n vlymskerp brein wat sy agter ‘n skrikwekkende frons en opgetrekte wenkbrou wegsteek … en as sy sê ons is ok en sy het beheer, dan gaan ons dit maak.

Next reality check – 2 weke

 

 

 

Speel ‘n speletjie

Big black grom by die voordeur. Klaasvakie het by die agterdeur uitgesluip. Ek is nie in ‘n happy space nie. Ek het way back when, in 2011, iets gedoen wat nogal gewerk het om my kopspasie te skuif en ek wil dit weer probeer.

Speel ‘n speletjie saam met my toe? Jy mag my enigiets vra met dien verstande dat ek moet antwoord.Hetsy met die waarheid, ‘n goeie strontstorie of ‘n skakel na ‘n blog inskrywing.  Hou dit so by tien of minder vrae per kommentaar, anything goes.

GO!

N.S. Hierdie speletjie is geldig tot ek hierdie inskrywing met ‘n nuwe een vervang.

Murasie

So met die aankomslag na ons huis se oprit toe sien ek die man verdwyn deur die hekkie van die murasie skuins oorkant die straat. Van die voordeur af skreeu ek al vir my vrou om die kluis se sleutels te bring.

Met die haasboud in my broek se gordel ingedruk hardloop ek oor die straat en deur dieselfde tuinhekkie waardeur die man flussies verdwyn het. Eers toe ek deur die gat is waar die voordeur eens moes gesit het besef ek hoe donker dit werklik is. Ek oorweeg kortstondig om om te draai en ‘n flits te loop haal, maar die drang om vergelding vir voorlaasweek se inbraak is te sterk. Ek sal my voortande verwed die ou weet iets daarvan af, reken ek soos ek met die gang afstap.

Op die agterstoep kry ek hom. Hy staan met sy hande in sy verslete en vuil weermagjas se sakke gedruk en staar oor wat eens die agterplaas was.

Hey! Hy reageer nie.

Hey! Sê ek weer terwyl ek hom aan die skouer ruk. Wat maak jy hier?

Dit lyk aanvanklik asof hy my nie hoor nie. Sonder om in my rigting te kyk sê hy ” dit wasj ‘n mooi plek hierdie, die mooisjte huis in die hele straat”

Ek vies my liederlik. Luister ou, jy’s dronk. Vat jou goed en boggerof. Jy kan nie hier slaap nie. Julle slaap hier in hierdie verdomde oogseer en steel ons goed waarvoor ons hard werk. Skaam jou man, kyk hoe lyk jy! Hoekom kry jy nie vir jou ‘n werk nie man? Ek wens die stadsraad wil die gemors opruim. Dit is ‘n oogseer en ‘n nes vir misdadigers en dronkies.

Weer toon die ou geen reaksie nie, wieg net so effens op sy voete terwyl hy oor die agterplaas staar….dood! Sê hy skielik. Almal dood. . .

Jammer om van jou moeilikheid te hoor ou, maar jy moet nou liewer loop. Voor ek jou self hier uithelp.

Die man het vir oulaas opgekyk na die oorblyfsels van verskroeide dakbalke wat eens die agterstoep was en woordeloos omgedraai.

Toe hy by my verbyskuur het die lig van die laaste sonstrale wat in die gang afskyn op die massa blink littekens geval wat die hele linkerkant van sy gesig bedek.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 61 other followers